Home ข้อคิด อยุ๋ที่ใดมีแม่ที่นั่นแหละ คือ “บ้าน” (บ้านไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นคนที่มีพระคุณอยู่ด้วย)

อยุ๋ที่ใดมีแม่ที่นั่นแหละ คือ “บ้าน” (บ้านไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นคนที่มีพระคุณอยู่ด้วย)

“บ้านไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นผู้คน” เป็นสถานที่ แห่งใด ก็ได้ที่มีครอบครัว

อันเป็นที่รักของเราอยู่ ความรักของแม่ผู้ซึ่งทำให้เรารู้สึกว่

า“ที่ใดมีท่าน..ที่นั่นแหละคือบ้าน”

1.ทนทุกข์อุ้มท้องตลอด 9 เดือนกับความใจกว้าง ในทุกรุ่งอรุณ

ร่างกายไร้ร่องรอยบอบช้ำ กินอยู่ก็ถามพ่อแม่

ทุกคืนย ากจะหลับตา แม่นอนที่เปียก ให้ลูกหลับที่แห้ง

2.หากลูกป่วย ก็พาไปหาหมอ เต็มใจดูแลลูก แบกรับไข้แทน

ไหว้พระขอพร ให้ไร้โ รคภัย จุดธูปภาวนาเพื่อให้อาการลูกดีขึ้น

เช่นนั้นพ่อแม่ถึงจะยิ้มได้

3.ตอนหัดเดิน กลัวหกล้มบา ดเจ็บ คอยปกป้อง กันไฟระวังน้ำให้

เป็นห่วงคอยระวังทุกเสี้ยววินาที ทุกก้าวต้องจูงมือเดิน ตอนนี้ 3 ขวบ

เริ่มเดินพูดได้เรียนรู้การพูดพ่อแม่สุขใจ

4.อายุ 4-5 ขวบส่งเล่าเรียนเพื่อให้ลูก ได้เป็นนักปราชญ์

ตั้งแต่หัวจรดเท้าเตรียมให้พร้อมเสื้อผ้า ทุกฤดู ก็มิขาด

พ่อตีสั่งสอนลูกแม่ปวดใจแทนปาดน้ำตาไม่หวาดไม่ไหว

5.ความจริงใจของบุพการี ลึกยิ่งกว่ามหาสมุทรเพื่อลูก

ยอมเสียเงิ นได้ นอนดึก ตื่นเช้า เพื่อหาเงิ น แต่ตนเอง

ไม่กล้าใช้เงิ น เพื่อไม่ให้ลูกต่างจากคนอื่น

เปลี่ยนขี้เถ้าเป็นทองคำ

6.เมื่อลูกต้องจากบ้าน พ่อแม่ห่วงหาความหวังทุกอย่างอยู่ที่ลูก

ขอพรก็คิดถึง ห่วงหาเพื่อให้ลูกปลอดภัย เมื่ออยู่ต่างบ้าน

หากข่าวห่างหาย ก็จะกังวลร้อยแปดนอนไม่หลับทั้งคืน

7.ไม่ว่าลูกชายหญิง ก็เลี้ยงดูเท่ากัน ย่าง18-19 ก็ดูฤกษ์ดี

แต่งงานจุดธูป ขอดวงวิญญาณ คุ้มครองเสียเหงื่อมากมาย

ท่วมตัวเสียเงิ นทองที่นับไม่ถ้วนเพื่อชดใช้หนี้ให้ลูก

8.แต่งงาน มีครอบครัว การงานแต่พ่อแม่ก็ยังไม่หายเป็นห่วง

ต่อให้ทุกข์ร้อยหมื่น ก็จะทน พระคุณของพ่อแม่มีนับไม่ถ้วน

หากลูกเกิดมา ไม่มีใครดูแลจะมีวันนี้ได้หรือ

9.ทั้งใจพ่อแม่ อยู่ที่ลูกกังวลใจถึงขั้นล้มป่วย

ผมทั้งหัวหงอกไปหมด ใบหน้าก็เหี่ยวย่น เปลี่ยนรูปทุกครั้ง

ที่กลับมาก็เจอใบหน้ายิ้มแย้ม ของพ่อแม่เมื่อมีทุกข์พ่อแม่ก็ทำอาหารให้กิน

10.เมื่อย ามพ่อแม่แก่เฒ่า โร คถามหา อย ากหาหมอรับย า

ใครจะช่วยจ่าย พ่อแม่จะอยู่ได้อีกกี่ปีวัน พร้อมหน้าพร้อมตา

จะมีอีกกี่วัน เมื่อพ่อแม่อายุร้อยปี ก็ต้องหลับตาไร้เงาลูกๆ

เคียงข้างอีกต่อไป ต้นไม้รักความเงียบ แต่ลมหาได้หยุด

ไม่ถึงคราวลูกเลี้ยง ดูแต่พ่อแม่ก็รอไม่ไหว แล้วในโลกใบนี้

สิ่งที่ไม่อาจรอได้ที่สุดก็คือ “ความกตัญญูพ่อแม่”อย่าเสียใจ

กับสิ่งที่คุณเพิ่งสูญเสียไป อย่าไปหวงแหนเอาตอนที่ไม่มีแล้ว

“บ้านไม่ใช่สถานที่แต่เป็นผู้คน”เป็นสถานที่แห่งใด

ก็ได้ที่มีครอบครัวอันเป็นที่รักของเราอยู่

“ที่ใดมีท่าน..ที่นั่uแหละคือบ้าน”

 

ขอบคุณ ใจรุ่มๆ

Load More Related Articles
Load More By admin01 admin01
Load More In ข้อคิด

Check Also

พฤติกร รม 10 แบบ ของคนที่ดูมีแน้วโน้มว่าฉลาดกว่าคนอื่น มีอนาคตการงานที่ดี

ลึกๆแล้ว เราเชื่อว่าเพื่อนๆทุกคน มีความฉลาดอยู่ในตนเองแต่บางครั้ง เราก็เอาออกมาใช้ไม่เป็น …