Home ข้อคิด มันจริงอย่างที่เขาว่า สุนัขที่ว่าดุแล้ว มันยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน(เรื่องนี้เขียนได้ดีมาก)

มันจริงอย่างที่เขาว่า สุนัขที่ว่าดุแล้ว มันยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน(เรื่องนี้เขียนได้ดีมาก)

ในซอยบ้าน จะมีหมาตัวนึง มันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่

ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้านมัน มันจะเห่า กระโจนใส่ประตูเหล็ก

อย่างบ้าคลั่ง ปานกับว่า ผมเคยไปฆ่ าแม่มันต าย

เวลาผมไปซื้อของหน้าปากซอย ผมเคยเล่าให้พ่อฟังว่า

ไม่กล้าไป กลัวหมา พ่อบอกผมว่า

ไม่ต้องกลัวหรอก..หมาที่ดุที่สุด ให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆ

ซักวันมันก็จะเชื่องเอง นับแต่วันนั้น ผมเจียดเ งิน 5 บาท

ซื้อลูกชิ้น 1 ไม้ผมกินสองลูก แบ่งหมา 2 ลูก ทุกวัน

วันแรกๆมันแทบจะกระโดดกัดมือผมให้ได้

ถ้าไม่มีประตูเหล็ก ผมคงมือขาดไปแล้ว

วันเวลาผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย

กระดิกหางรอผมทุกเย็น วันหนึ่งเจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท

มันวิ่งกระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผมสนุกสนาน

ตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกันมาโดยตลอด

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..หมาที่ว่าดุๆ

เราหยิบยื่นไมตรีให้ มอบความเป็นมิตรให้

“ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อง”

แต่กับคน ต่อให้เราดีแค่ไหน จริงใจแค่ไหน

เลี้ยงอาหารดีแค่ไหน ก็ยังหักหลังเราได้

ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ ซื้อใจหมาได้ตลอดชีวิต

กับคน ต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริงๆ

“หมาที่ว่าดุ..ยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน”

อย่าดูถูกหมา…เพราะมันซื่อสัตย์กว่าใครบางคน

บางคน…ก็ดีด้วยจริงๆ

บางคน…ก็ดีแค่ต่อหน้า

บางคน…ก็เอาเราไปนินทา

บางคน…ก็คอยอิจฉาเรา หน้าที่ของเรา

ก็แค่รักษาคนดีๆไว้ส่วนคนอื่น

ก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิตแค่เรา

อย่าเสียความเป็นตัวเราก็พอ

ไม่จำเป็นต้องฉลาด กับเรื่องที่ควรแกล้งโ ง่

อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้ าย

แต่โลกสอนเราให้รู้จักระวังตัว

ขอบคุณคิด กลับด้าน

Load More Related Articles
Load More By admin01 admin01
Load More In ข้อคิด

Check Also

เขียนไว้ดีมาก เมื่ออ่ านจบ คุณจะรักตัวเองเห็นค่าตัวเองมากขึ้น

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า…เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งมักจะชอบบ่นกับใครๆ เสมอว่าตนเองนั้น ช่างเป็นคนที่อ…